Ik heb geen talent voor de liefde. Of juist enorm veel talent. Ik weet het niet, maar er klopt in elk geval iets niet helemaal.

Ik kan vol jaloezie kijken naar stelletjes die een stabiele, rustige relatie hebben. Wonen in een vinex wijk met 1.7 kind en een labrador. Samen naar de Ikea en op zondag eten bij de schoonouders.  Rekeningen op tijd betaald, potje met spaargeld achter de hand. Elke zomer naar de camping omdat 'de kinderen dat zo gezellig vinden'. Geen diepe dalen of drama. Een rustig, stabiel leven.

Maar er zit een keerzijde aan dat beeld. Geen diepe dalen betekent ook geen hoge pieken. En hoge pieken betekenen passie. Iets waar ik niet zonder kan. Want waar heb ik anders een relatie voor nodig? Voor de seks, gezelschap, vriendschap, geld of het vuil buiten zetten, hoef ik het niet te doen. Dat kan ik allemaal prima zelf organiseren. Nee, ik wil het brandende gevoel dat ik niet zonder diegene kan. Ik wil naar hem verlangen, nachten lang wakker liggen,  alles voor hem over hebben. Dat alles overheersende gevoel, wij tegen de wereld, het gevoel waar dichters al honderden jaren over schrijven.

Maar mijn probleem is dat ik, ook dat, niet genoeg vind. Want met alleen passie, kom je er niet. Dat is leuk voor even, maar niet voor een leven lang. Daarvoor wil ik alles. Ik wil een man die mijn wereld woest op z'n kop gooit en mij tegelijkertijd serene rust brengt. Een man die te doorgronden en te vertrouwen is en toch gevaarlijk en mysterieus. Een man die mij vrede en drama geeft. Een man met wie ik kan genieten van de kleine dingetjes en met wie ik een groots en meeslepend leven leid. Diepe dalen, hoge pieken en ergens in het midden. Vliegen, zweven, neerstorten. Vol kunnen lachen en vol moeten huilen. Alle uithoeken van het leven voelen.

En stiekem wil ik ook gewoon naar de Ikea…………..